intergreren

Nu Jasper twee weken thuis is begint het tij te keren en wordt Jasper weer fitter. Vandaag was mijn overblijfdag en dus ging Jasper mee. Te voet stapten we naar het dorp om daar met de kinderen te eten.
Een paar nieuwsgierige kleuters die buiten aan het spelen waren gingen alvast mee naar binnen om naar mijn rolstoeler te kijken.
Tja, jaren geleden was er een periode dat Jasper iedere keer mee ging om over te blijven. Zijn leven op de mytyl/tytylschool mislukte en natuurlijk kon hij niet meteen terug naar zijn vertrouwde kinderdagverblijf. De kleuters van toen zijn inmiddels groot en kijken niet op van Jasper op school. Ze begroeten hem vrolijk.
De nieuwe lading kleuters en de kinderen van groep 3 kent hem niet op een paar enkelingen na. Zita is hier tenslotte iedere week op dinsdag na school en ook op Tom heb ik af en toe gepast. Ik loods de kinderen binnen en voorzie ze van drinken. Twee kinderen vinden Jasper er maar eng uitzien, maar eentje draait bij omdat haar oma deze week Jasper nog een knuffel kwam geven (mijn oud collega peuterjuf en daarna werkte ze in de gehandicapte zorg). De andere overwint het niet ondanks al mijn uitleg, het is "zijn eerste gehandicapte". Jammer.
De boterhammen gaan vandaag een stuk langzamer naar binnen en de trommels komen ook niet allemaal leeg. Er wordt flink gekletst en gelukkig ook veel gevraagd. Ik geef geduldig uitleg en beantwoord de vragen. Hoe slaapt hij dan? Kan hij fluiten? Kan hij niet praten? De ene vraag roept de andere op en natuurlijk wordt ook de sondevoeding even besproken want ook Jasper eet. Zijn "trommel"ging wel leeg!
Een jongen uit groep vier die tekenles bij me volgt kent Jasper wel en komt gezellig langs in ons overblijfklasje. Hij kletst ook mee over Jasper en verkondigt dat Jasper lief is. Ook mijn oppaskind uit groep vijf die bij ons zijn tosti komt op eten snapt niet dat je Jasper eng kunt vinden en mijn oude oppasje die ook in groep vijf zit moet lachen als ik de anderen vertel dat ze bij Jasper in het bed ging zitten spelen toen hij gipsen benen had. Ze kan het zich niet meer herinneren, ze was toen drie. Een groep achter komt wat halen en nee, ook hij is niet bang voor Jasper, Jasper is aardig! Zo wordt Jasper wat gewoner en wanneer Jasper klaar is met eten gaat hij met mijn tekenlesser mee naar buiten. Hij wandelt hem over het plein, laat anderen ook even duwen, maar houdt de zaak goed in de gaten voor me! Zo heb ik weer mijn best gedaan om mijn gehandicapte kind te intergreren in de samenleving. Het kost je wat babbels, maar als de bel gaat om één uur vragen er kinderen wanneer Jasper weer mee komt. Jammer van die ene, dat wel. Volgende keer babbel ik nog wel even verder met hem.

Presentatie drie-luikjes

 
Gisterenavond was het eindelijk zo ver: eindelijk werden de drieluiken met een passend verhaal gepresenteerd. Na weken zwoegen en ploeteren, blokkades overwinnen en doorzetten waren de drieluiken met verhaal af. Daarna duurde het nog een hele poos voor iedereen eindelijk alles kon zien.  Op de afsluitavond van het project over water sloten mijn kunstenaars en ik aan. Feestelijk aangekleed met feestelijke prikkers en champagneglaasjes "champagne" voor de kunstenaars en gewone bekers voor de andere bezoekers richtte ik het lokaal in. Zoon Bram was zo lief me nog even te helpen en vriendin Elly kwam me nog even geestelijk ondersteunen bij de start. Wat, hoewel het op "mijn"oude vertrouwde school plaatsvond vond ik het toch spannend. Hoe wordt het ontvangen?
De kinderen kregen allemaal een door mij gemaakt naamkaartje in de vorm van een palet, zodat ze goed herkenbaar waren.

Het was zo heerlijk om te zien dat ze genoten

met hun naamkaartje op en hun champagneglaasje in de hand. Ze voelden zich belangrijk en dat was ook de bedoeling. Er werd echt de tijd genomen door mensen om de drieluiken en de verhalen van de kinderen te bekijken en te lezen. Veel mensen stonden te kijken van hun creaties, van hun creativiteit.

De juf werd vooral gewaardeerd om haar mooie kleren en vooral om haar schoenen!  Weer eens wat anders dan haar spijkerbroek en de" kloefers " aan haar voeten. Dat dat kan....

deze van twee broers zijn wel af. De bovenste zijn van de oudste uit groep 8, de onderste van zijn broer uit groep 3.

Foto's van de eindresutaten moet ik nog maken, wel heb ik foto's gemaakt toen er hard gewerkt werd aan de drieluiken. Ook de verhalen die ze er bij moesten maken zijn leuk geworden.

een meisje uit groep 3(de 3 kleine schilderijtjes)  heeft zichzelf veel werk gegeven met allemaal kleine figuurtjes.

het prinsesje kreeg een pracht van een paleis en een kroon versierd met goud

drie roze paarse schilderijtjes met als thema vriendschap. Hartsvriendin van de maakster is
verhuisd naar de V.S. Gelukkig bestaat skype en komt ze deze zomer naar Nederland.

ook deze drie zijn prachtig geworden. Goud doet het goed op schildrijen!

leven op postzegelformaat

mijn postzegel

De laatste twee weken is mijn wereld wat gekrompen. Ik leef op postzegelformaat. "Opgesloten" in huis met mijn middelste zoon die ouderwets verkouden is. Vorige week maandag greep ik na vijf fitte jaren de vernevelaar uit de kast en ging op zoek naar de medicijnen voor erin. Op een stoel voor de kast vind ik geen medicijnen, maar wel een vos bij de watergang, vol in beeld. Ook ziek, maar daarover later meer.
Geen medicijnen in huis leert de kast me en ik bel naar de doktersassistente. Afgelopen januari is onze laatste vertrouwde huisarts gestopt en nu is er dus in de praktijk geen enkele arts meer die Jasper kent. Handig. Een van de nieuwe huisartsen, een vrouw, belt, we overleggen en zij zorgt dat ik wat kan ophalen. Fijn. Een vriendin haalt het op en een andere vriendin maakt alvast korrels voor Jasper en geeft hem een behandeling waardoor hij lekker even slaapt.
De dagen volgen elkaar op vol gekerm en gemopper. Mijn oren zitten vol met zijn geluid en dat van de dvdtjes met onze grote vrienden Samson en Gert, Big en Betsy en kabouter Plop. Mijn lijf protesteert tegen al het gesjouw met Jasper: buiklig, draaien, ruglig, in de stoel, uit de stoel, op de bank, loskloppen... en dan weer en weer. De nachten verliepen ook niet allemaal naar wens en ook daar knapt een mens niet van op.
Het geeft niet allemaal ellende hoor, een verkouden zoon thuis. Zo kroop Bram bij Jasper, mij en het monotone geluid van de vernevelaar op de bank en zegt met een grijns dat het vertouwd klinkt, om daar een dag later, terwijl we ons in dezelfde posities bevinden aan toevoegt dat het zelfs vertrouwd ruikt.
De trauma's lijken bij hem wel mee te vallen. Die van mezelf zijn wat groter geloof ik. Op deze dagen wil ik vooral niet te veel voelen, zodat ik wat beter voor Jasper kan zorgen.
Later in de week laat ik de huisarts komen, krijg nog een vernevel medicijn en een recept voor antibiotica, waarvan ik zelf mag weten of ik daarmee start en wanneer. Vriendin Aukje is er en we halen herinneringen op aan vroegere tijden waarin voor ons beiden niet alles altijd goed ging in het gezondheidsland van onze kinderen. Fijn als je samen al zo ver terug gaat en nog steeds met elkaar deelt. Ze voert strijd met de apothekersassistente die alvast de antibiotica aangemaakt had ( wat niet de bedoeling was) en komt met andere terug!  Fijn.
De dag erna komt een andere vriendin langs. Ze wordt begroet door Jasper met een grote lach en ze gaat meteen maar met hem aan de slag. Ook zo fijn. Emotioneel wordt ik van die meiden.
Jasper knapt eerst wat op, maar begint vervolgens met kuchen. Dagen en soms ook nachten kucht hij een flauw kuchje. Knetter word ik van het geluid. Op zijn buik op zijn wig is de hoestprikkel het meest weg. Zijn klier in de keel zet op en uiteindelijk besluit ik op maandag om met antibiotica te starten. De bofkont krijgt ook nog even een behandeling van de osteopathe die hij zo lief vindt en die de boel hier en daar lekker wat losser maakt.

Tussendoor moet ik toch echt eens iets creatiefs doen,
dus met Jasper naast me op de vloer laat ik even de handen
wat doen.

Ondertussen is het woensdag. Langzaam aan gaat het beter en wordt de wereld weer wat groter.
Rudie was gisteren vrij en zorgde er zo voor dat ik even vriendin Esther kon feliciteren met haar verjaardag, nadat ik zelfs eerst een cadeautje voor haar gekocht had. Ik bleef zelfs weer over en genoot van de kinderen. Wel merkte ik daarna dat ik niets meer gewend was in mijn energieveldje en dat ik echt even bij moest komen.
Vandaag kwam mijn moeder heel lief bij Jasper zitten zodat ik mijn tekenles door kon laten gaan. Jasper was blij oma te zien, ook hij vindt het fijn als de wereld iets groter is dan het postzegelformaatje met vooral veel moeder. Ik had maar een klein groepje kinderen vandaag, zeven meiden en één jongen. Vol verhaal komen de eerste meiden binnen. De twee scholen van het dorp, een grote en onze knusse kleine, moeten samen! Daar worden ze niet blij van. Plannen zijn al in de maak zo blijkt en dat terwijl ze de brief net gekregen hebben.
Alle acht gaan ze aan de slag met hun " Picasso" of hun "luchtkasteel". Ze hebben allemaal zin in het bouwen van een luchtkasteel dus de "Picasso's "moeten af merk ik. Ondanks dat sommigen het wat beu zijn worden het mooie tekeningen.  Luchtkastelen bouwen is voor het ene kind ook makkelijker dan voor het andere. Bij verse scheidingen van ouders kan het uit pakken als het opbouwen van jouw fantasiewereld, maar een ander houdt de deuren van het kasteel potdicht.
Het geeft openingen in gesprekken en zo kom ik op het maken van krastekeningen die ontleed kunnen worden. Een meisje met een vol hoofd van de veranderingen op schoolgebied gaat er mee aan de slag en ziet van alles in haar tekening. Ze geniet er van wat je er allemaal in kunt zien van de dingen die je zo bezighouden. Een ander meisje herinnert zich zo een opdracht van een jaar of wat terug wat een beetje hetzelfde werkt, maar dan met verf. Dat willen ze ook wel weer een keer.
Zo sluit ik mijn tekenles af en ga tevreden terug naar mijn postzegeltje die wat groeit.
Morgen schijnt de zon weer en ga ik lekker met Jasper naar buiten en even op stap om plastic champagne glazen te kopen, wordt de wereld toch een postkaart.


Vos

En dan was er nog de vos. Nooit gedacht dat ik nog eens een jager zou bellen, maar dat was precies wat ik deed nadat ik de vos eens goed had bekeken. Hoestend zat het beest aan de waterkant. Mijn conclusie: ziek. De enige naam in jagersland die ik ken zoek ik op in het telefoonboek en bel ik op. De man komt langs en stopt later voor mijn deur met zijn duim omhoog. Blij als een kind dat hij dat klusje kon klaren. Even later komen er twee andere jagers voorbij in hun jeep. Ik ga er maar naar toe en zeg dat het probleem al opgelost is. Beteuterd druipen ze af.
's Avonds vraagt mijn man zich af of de vos niet vergiftigd zou zijn en of ik niet beter de dierenambulance had kunnen bellen. Zij onderzoeken de doodsoorzaak misschien wel. De dierenambulance....ik had het niet bedacht! En dat terwijl die nog wel super langzaam voorbij was gekomen die ochtend. Vergiftigd? Ik had het niet bedacht. Ik dacht gewoon ziek en wie weet wel besmettelijk.
Vriendinnen lachen later om mijn naiviteit om het gifverhaal en een van hen vraagt ook naar de dierenambulance. Ik vind het wel grappig hoe het verhaal zo loopt tijdens de dagen. Ik hoor van de buurvrouw dat de dierenambulance hier inderdaad was voor de vos, want de achterbuurman (die hier nog niet zo lang woont en geen jagers kent) had de zieke vos gezien. Ze hadden het beest niet te pakken gekregen en heb opgejaagd zonder resultaat.
Weer later hoort Rudie van de achterbuurman zelf dat de dierenambulance mensen gezegd hadden dat je beter een jager kunt bellen! Je snapt ik heb even genoten van het momentje van gerechtigheid. Gelukkig gunt Rudie me dat en hoort het lachend aan. Einde vos, hij was niet voor niets in mijn zicht gaan zitten, hij wist dat ik hem uit zijn lijden zou verlossen, gif of geen gif.

klodderactietje

Kan beter, maar toch lekker even gedaan....

bestelling klaar

Afgelopen zondagavond heb ik de twee schilderijtjes waaraan ik de laatste maanden met grote regelmaat aan gewerkt heb weg gebracht. Voor ik ze weg bracht heb ik ze op de foto gezet. Het was avond dus het zijn donkere foto's geworden.

februari dagen

Weinig tekst vandaag, maar mooie plaatjes van mijn mooie woonomgeving. Ik geniet steeds van de kleurenpracht in de lucht. Steeds hetzelfde uitzicht, maar nooit raak ik er op uit gekeken. Het waren weer mooie dagen allemaal. Ik genoot vorige week van de lunch met goeie gesprekken bij en met mijn vriendin Aukje die hard moest werken aan haar scriptie. Hij moest af! Natuurlijk moest ze ook eten en dus verzorgde ik de lunch. Na de lunch ging ik naar een andere vriendin, Elly, die jarig was. We hadden het even heerlijk samen. Fijn kletsen, nieuwe inzichten, mooie tijd.
Halverwege de week kwam er nog een vrolijke Welzorger langs met stickertjes en labeltjes, die zijn collega de week er voor bij het keuren vergeten was aan te brengen. Een uurtje of wat later belde hij op met de vraag of hij zijn papieren had laten liggen. Tot ze opgehaald worden pas ik er goed op. Melig hoor, een keuring in drie delen. Ach, het is hier ook zo gezellig, haha.
Op donderdag en vrijdag bleef ik extra over en lachte en kleste met wat kinderen. Op vrijdag is het tosti dag en al wachtend tot die dingen klaar zijn zong ik wat mallotige liedjes en deed er een halfbakken dansje bij.  Dat konden ze wel waarderen. Het jongetje die ik aan het schilderen was liet ik een foto zien van een stukje schilderij. Hij vond het maar raar dat onverwachte beeld voor hem op het scherm. Stom...., wie het was? Dat wist ie niet hoor, maar onnadenkend wreef hij over zijn eigen haar. Lief hoor. Ik ben benieuwd hoe ze uiteindelijk ontvangen worden mijn schilderijen. Bijna af. Het jongetje moet even drogen zodat ik het kan verzachten en het iets meer in de achtergrond op zal gaan. Bij het meisje heb ik dat al gedaan. Eindelijk kreeg ik het blije gevoel van "het is goed". Eindelijk tevreden. Heerlijk!
Van de wonderlijke witte wereld geniet ik ook altijd. Het geeft altijd een heel ander kleurenpalet. Eline was vrijdag vroeg uit en kon voor het mis ging met treinen en trams Amsterdam verlaten en kwam met haar paps veilig thuis. Samen met Bram werden er sneeuwballen afgevuurd op de schuifpui waarachter Jasper en ik zaten. Ouderwets gingen ze sleeend van de dijk af en zaten elkaar achterna met sneeuw. Zo heerlijk om te zien hoe ze samen genieten van de sneeuw, gekkigheid en elkaar. Daar geniet ik zo van. Jasper genoot er ook van. Ook hij mocht mee naar buiten de sneeuw in. Tja, dan nog even een pannenkoek eten met de familie en het weekend was weer om.
Niet getreurd, de week begon gewoon weer mooi met mijn vriendin op bezoek, een heerlijke wandeling en bezoekje van de loodgieter die de strijd aan ging met twee versleten, lekke kranen die niet los wilden laten en bij ons verankerd wilden blijven. En morgen is er gewoon weer een mooie nieuwe dag vol beloften. U hoort er wel weer van en ondertussen genieten hoor!

wandelen langs de schelde

zonsopkomst

alweer een mooie zonsopkomst

de zon zakt en geeft ook dan mooie kleuren.

mijn schilderijen zijn bijna klaar,
hier werk ik aan de laatste
verbeterpuntjes aan een van de portretjes.
Ik voel me ondertussen blij worden bij het
resultaat.

vrijdag

nooit te oud om in de sneeuw te spelen

het zondagochtend zonnetje verschijnt aan
de horizon.

zonsopkomst

op zaterdag leren Eline en Bram ons vijfjarig
buurjongetje van de dijk af te roetsje met
de slee.Wanneer hij het door heeft
geniet hij met volle teugen net als
Eline en Bram.

Nancy en Esther

Maandagwandeling met twee vriendinnen.

nog een tekening

Na een stevige wandeling van dik een uur en een stukkie fietsen vond ik in de brievenbus een heel lief kaartje van mijn zus. Met een kopje chocomelk en appelcake heb ik daar erg van genoten.

Jasper was ondertussen thuis gekomen en genoot mee. Hij vond het ook wel leuk om mee te kijken bij een volgende klodderpartij van mijn kant.

lief kaartje van zus

even klodderen

Vanochtend eerst nog even aan een van mijn schilderijen gewerkt en daarna lekker even geklodderd. Ik heb aquarelkrijt op natte gesso gebruikt. Ik denk dat ik er ook nog acrylverf op los ga laten, maar dat komt morgen dan wel weer. Straks lekker wandelen.

zondag

Behalve dat ik op zondag altijd voor keukenprinsesje speel, maakte ik ook tijd voor een wandeling met Jasper.

Het keukenprinsesje zorgde voor appelcake met en zonder gluten, een vers broodje voor Eline, verse pizza en een broccoli taart voor Eline zodat ze morgen een makkelijke maaltijd heeft.

een leuke week

donderdagavond lucht

De week is al voor een groot gedeelte voorbij en wat heb ik er weer van genoten. Ik zwom weer met Jasper, wandelde weer met vriendin Nancy terwijl we de tijd vol kletsten. Dinsdag stond de dag in teken van kinderen. Ik at op school en paste op Quincy en Zita zoals iedere dinsdag. Onverwacht had ik ook de oppas op het drietal van de buren. Zo lief hoe ze voor elkaar zorgen en met elkaar spelen terwijl hun leeftijden varieren van een tot tien.Op woensdag wandelde ik met vriendin Aukje en haar hond. Ook nu weer onder het voeren van fijne gesprekken. Heerlijk hoe we dingen kunnen delen. Haar hond geniet van zijn vrijheid en rent er op los met zijn korte pootjes. Diezelfde woensdag gaf ik weer tekenles. Deze keer waren er "maar"negen kinderen. Heerlijk hoe een meisje dat altijd stilletjes genoot lekker kletste en lachte met een van de andere meisjes. Fijn om te zien dat blokkades als "het is niet mooi, ik kan het niet, of mag ik een nieuw papier" overwonnen worden en de mooiste dingen ontstaan. Na tekenles haalde ik met Jasper Bram en zijn fiets op die met een lekke band naar Aukje moest lopen en waar hij heerlijk verwend werd. Samen met haar twee jongsten kletsten en lachten we bij de bus, waar Jasper in zat. Haar zoon, die een paar maanden ouder is dan Jasper is ondertussen een paar koppen groter dan zijn moeder en leunt kletsend op haar schouder, een heel verschil met onze pruts. Dat doet verder geen afbreuk aan hun "vriendschap". Zo leuk, zo genieten.


en dit is de lucht op donderdagavond de andere kant op.

Donderdag schilderde ik aan de twee schilderijen waar ik al maanden en maanden met enige rustpauze's aan werk. In ieder schilderij zit een portretje verweven en hoewel ze vervaagd moeten worden, moeten ze eerst wel kloppen. Nee, ik ben nog niet tevreden. Als een echte plastisch chirurg voer ik steeds veranderingen uit in de hoop dat het uiteindelijk goed komt. Een hele klus dus, maar ik geniet er wel van. Lekker achterin de kamer in mijn eigen gedoetje met een muziekje bezig zijn met verf en kwasten.
Er arriveerde een mailtje voor Jasper en mij. Of ik onderstaande mail wilde lezen en kijken of we zin cq tijd hadden. Al lezend zag ik al snel dat we van Welzorg samen naar een wedstrijd Ajax -F.C. Groningen mogen op 22 april. Snel René laten weten dat we daar wel zin in hebben. Leuk! Natuurlijk wordt er nu in de gaten gehouden  of en wanneer er kaarten gekocht kunnen worden zodat de rest van het gezin ook mee kan.
's Avonds was er hier een heuse Tupperware party. Ja, het moet niet gekker worden he. De buuf is gestart als demostratrice en die moet ik natuurlijk steunen. Met 5 vriendinnen in huis werd het een gezellige boel waarbij we heerlijk geplaagd en gelachen hebben. Een Tupperware party houdt tegenwoordig in dat er gekokkereld wordt met gebruik van de producten en in dit geval met hulp van een magnetron. Tja, die moet je dan wel hebben. Gelukkig heeft vriendin Esther er eentje over, dus die kan op alle volgende party's flexibel ingezet worden.
Enfin, zo werd het vrijdag. Een dagje poetsen en opruimen,, kletsen met Welzorger Orlof die de plafondlift kwam testen (Jasper mag nog 200 kilo aankomen en dan nog gebeurt er niets),met de buuf en haar kindjes en genieten van Eline die weer thuis arriveerde en nu op de bank met Bram Freddie Fish speelt. Ze maken hun eigen doolhoven. Nostalgie ten top voor hen. De pret is groter dan toen ze kleiner waren. Heerlijk hoor, dat stel op de bank.
En zo is er weer bijna een week om, waarin het enige minpuntje de taxi perikelen van maandag was. Genieten is verder dus niet moeilijk, je moet het gewoon doen. Fijn weekend allemaal.